Posted by on 17 lipca 2018

Pojemność minutowa serca Mianem pojemność minutowa serca oznacza się ilość krwi wyrzucanej w ciągu jednej minuty przez lewą komorę do tętnicy głównej. Pojęcie to wprowadzono do, kliniki między innymi wychodząc z założenia, że przez oznaczanie pojemności minutowej serca da się określić stopień j ego sprawności. Dotychczasowe metody oznaczania pojemności minutowej serca są oparte na jednej z 3 zasad. Jedna polega na badaniu powietrza pęcherzykowego, co do ilości w nim tlenu albo gazu obcego po oddychaniu tym gazem. T1 należą metody Krogh Lindharda z bezwodnikiem podazotowym, jodidetylowa Haggard-Hendersona, etylenowa i acetylenowa Marshall-Grollmana i inne. Metody te, dokładne u ludzi zdrowych, nie nadają się jednak do badań w chorobach narządu krążenia, ponieważ powietrze pęcherzykowe u osób dotkniętych nimi pochodzi prawie wyłącznie z lepiej przewietrzanych części płuc. Zatem jego skład chemiczny nie może być miarą średnich wartośc i, tym bardziej że przenikanie gazów w pęcherzykach płucnych u tych chorych nieraz ulega zakłóceniu na tle czynnościowego uszkodzenia ścian pęcherzyków (pneumonosis). Druga zasada polega na oznaczaniu stosunku ilości zużytego przez ustrój w spoczynku w ciągu jednej minuty tlenu lub wydalonego w tym czasie bezwodnika kwasu węglowego do różnicy zawartości objętościowej tlenu lub kwasu węglowego w krwi tętniczej przypływającej do lewej komory i w krwi żylnej, przypływającej do płuc lub też do prawej połowy serca. [podobne: łokieć golfisty, Upadłość transgraniczna, naklejka na legitymację ]

Powiązane tematy z artykułem: łokieć golfisty naklejka na legitymację Upadłość transgraniczna

Posted by on 17 lipca 2018

Pojemność minutowa serca Mianem pojemność minutowa serca oznacza się ilość krwi wyrzucanej w ciągu jednej minuty przez lewą komorę do tętnicy głównej. Pojęcie to wprowadzono do, kliniki między innymi wychodząc z założenia, że przez oznaczanie pojemności minutowej serca da się określić stopień j ego sprawności. Dotychczasowe metody oznaczania pojemności minutowej serca są oparte na jednej z 3 zasad. Jedna polega na badaniu powietrza pęcherzykowego, co do ilości w nim tlenu albo gazu obcego po oddychaniu tym gazem. T1 należą metody Krogh Lindharda z bezwodnikiem podazotowym, jodidetylowa Haggard-Hendersona, etylenowa i acetylenowa Marshall-Grollmana i inne. Metody te, dokładne u ludzi zdrowych, nie nadają się jednak do badań w chorobach narządu krążenia, ponieważ powietrze pęcherzykowe u osób dotkniętych nimi pochodzi prawie wyłącznie z lepiej przewietrzanych części płuc. Zatem jego skład chemiczny nie może być miarą średnich wartośc i, tym bardziej że przenikanie gazów w pęcherzykach płucnych u tych chorych nieraz ulega zakłóceniu na tle czynnościowego uszkodzenia ścian pęcherzyków (pneumonosis). Druga zasada polega na oznaczaniu stosunku ilości zużytego przez ustrój w spoczynku w ciągu jednej minuty tlenu lub wydalonego w tym czasie bezwodnika kwasu węglowego do różnicy zawartości objętościowej tlenu lub kwasu węglowego w krwi tętniczej przypływającej do lewej komory i w krwi żylnej, przypływającej do płuc lub też do prawej połowy serca. [podobne: łokieć golfisty, Upadłość transgraniczna, naklejka na legitymację ]

Powiązane tematy z artykułem: łokieć golfisty naklejka na legitymację Upadłość transgraniczna